φάε σίδερα

Στη δουλειά προχτές μας μοίρασαν κάτι ερωτηματολόγια που ρώταγαν:

"Τι μουσική θα θέλατε να ακούτε όταν δουλεύετε για 13 ώρες στη σειρά;" 

και δεν είχα στυλό να το συμπληρώσω ρε μαλάκα, αν είναι δυνατόν. Και τώρα δουλεύω 13 ώρες στη σειρά και ακούω μόνο μεταλλικούς ήχους, τον ήχο από τα καλώδια και Μίκη Θεοδωράκη από το γραφείο του αφεντικού.

Φεύγω από το γραφείο και σκάει ένας ψηλός με λαδωμένο μαλλί και καμπαρντίνα στη Σταδίου και μου λέει

"Φίλε θες να αγοράσεις σίδερα;"

"Τι είναι τα σίδερα ρε μεγάλε;" του λέω.

"Σίδερα" λέει "φάτα, λιώστα, φτιάξε κάνα σπίτι, δεν ξέρω, σίδερα θες;"

Του είπα ότι δεν θέλω και απάντησε

"Μάζευε σίδερα, μια μέρα δε θα 'χεις να φας".

Γύρισα σπίτι και κοίταξα τις συσκευές μία μία.

Η αγαπημένη μου οικιακή συσκευή είναι ο βραστήρας. 

Αν ξεβιδώσεις το πλαστικό και συνδέσεις το πράσινο καλώδιο με το κόκκινο γίνεται ωρολογιακή βόμβα black and decker.

Δουλεύει και με τους ανθρώπους αυτό. 

Μία γκόμενα μου το 'χε κάνει μια φορά και το έκανα κι εγώ σε μια άλλη μετά.

Ή ήταν θερμοσίφωνας;
Ή γκόμενα ή θερμοσίφωνας.

Τέλος πάντων, ωραίες φάσεις, αυτά θα θυμόμαστε μια μέρα, αυτά μένουν.

τι είναι ένας εγκέφαλος;

- Μην το κάνεις αυτό ρε, δεν είσαι ζώο.

- Το φανάρι φταίει. Είναι τρίγωνο των βερμούδων. Τύπου. Το πρωί πάλι άρχισα να σκαλίζω τη μύτη μου με τέτοια μανία που έφτασε το δάχτυλο μέχρι τον εγκεφαλικό φλοιό και τον χάιδεψε.

- Έλα!

- Ναι, περνάω συχνά απ' αυτό το φανάρι, γι' αυτόν ακριβώς το λόγο.

- Τι μου λες;

- Ναι, γουστάρω τις παρενέργειες. Γενικά, και τα φάρμακα με βάση τις παρενέργειες τα διαλέγω.

- Μα τι μου λες;

- Ναι ναι, με το που άγγιξα τον εγκέφαλο, έχυσα αμέσως, μετά το πόδι μου είχε σπασμούς - πολύ χορευτική φάση - και στο τέλος με έπιασε νευρικό γέλιο. 

- Μα υπάρχουν ακόμη τέτοια φανάρια;

- Ότι θες μπορείς να βρεις στην Αθήνα.

/ παύση

- Έχεις τηλεόραση στο σπίτι;

- Έχω.

- Πάμε να δούμε διαφημίσεις για κάνα πεντάωρο;

- Πάμε.

- Να πηδηχτούμε λίγο όταν βάλει εκείνη τη διαφήμιση με τα αποσμητικά χώρου, αυτή με τον Κινέζο που ψεκάζει το ψάρι;

- Ναι. Θα δούμε. Δεν ξέρω.

- Καλά. Σ' αγαπώ.

- Εκείνη με τον Κινέζο και το ψάρι μας άρεσε ή η άλλη με τους εφοριακούς που τρώνε ποπ κορν στο χιονοδρομικό;

- Λες να ήταν αυτή με το ποπ κόρν;

- Θα έπαιρνα όρκο πως ήταν αυτή με το ποπ κορν.

- Δεν θυμάμαι ρε, ένα μυαλό έχω κι εγώ.

πέντε εμφανώς ασύνδετα πράγματα

1

Θέλω να γράψω ένα μανιφέστο. Δεν χρειάζεται να λέει πολλά. Λίγα και καλά, και να λειτουργεί ως εγχειρίδιο. Θα μπορούσε ας πούμε να λέει: 

"Να είσαι καλός".

Αλλά επειδή αυτό χωλαίνει λίγο λόγω γενικότητας, θα μπορούσε να γίνει:

"Να είσαι καλός αλλά όχι τόσο ώστε να σε περνάνε για μαλάκα, και ταυτόχρονα να μην κάνεις πουστιές, και ταυτόχρονα να μην τρως μπάμιες".
Κάτι τέτοιο.

2

Το βόλβο από την άλλη άκρη του δρόμου στοιχειώνει αυτή τη γενιά και την προηγούμενη. Θα στοιχειώνει κάνα δυο γενιές ακόμη και μετά θα σταματήσει, καθώς αν ισχύουν οι υπολογισμοί μου, σε πενήντα χρόνια είτε δεν θα υπάρχει μουσική είτε δεν θα υπάρχουν βόλβο.
Μπορεί να μην υπάρχουν και 'γενιές', δηλαδή δεν ξέρω αν υπάρχει χειρότερη λέξη.

Από τα δύο πρώτα πάντως, ελπίζω να μην υπάρχουν βόλβο και να συνεχίσουν να παίζουν μουσική οι άνθρωποι, ώστε να ακούμε κάτι γαμάτο ενώ τηλεμεταφερόμαστε ή διακτινιζόμαστε ή φοράμε jetpacks.

Α ναί, we were promised jetpacks και αντ' αυτού συμβιβαστήκαμε με smartphones, lcd και τηλεδιασκέψεις. Ούτε βιονικές γυναίκες, ούτε φωτόσπαθα, ούτε ταξίδια στο χρόνο, τίποτα, φταίμε κι εμείς δηλαδή.

Σε κάθε περίπτωση, πενήντα χρόνια ακόμη.

Μέχρι τότε: το θεμελιώδες πρόβλημα με το βόλβο είναι ότι, ακόμη κι αν το κλέψεις, ακόμη κι αν φύγεις μαζί της μέχρι το τέλος του κόσμου, κάπου έξω από την Ελευσίνα ή τη Θήβα ή κάποιο εξίσου δομικά προβληματικό μέρος, θα χαλάσει η μαλακία και θα πρέπει να συνεχίσεις με τα πόδια, μάλλον μόνος σου. 

3

Κάποια στιγμή γνώρισα τον Θάνο. Ο Θάνος ήταν μισός άνθρωπος και μισός αυτοκίνητο. Είχε μια πανκ μπάντα που λεγόταν Homo sapiens automobilis και τα είχε με ένα ποδήλατο. Αυτό.

Πάντα ζήλευα τέτοιου είδους Θάνους.

4

Έστω ότι πέφτω από ένα αεροπλάνο και προσγειώνομαι μέσα στις νευρώσεις σου .

Κατάλαβες;
Μάλλον
θα
γίνει
της
πουτάνας.

5

Όταν ήμασταν μικροί ξαπλώναμε στα γρασίδια και κοιτάζαμε τα αεροπλάνα. Από τα αεροδρόμια αγάπησα την κηροζίνη και τον θόρυβο.

Τώρα παίρνουμε αεροπλάνα για πλάκα και χανόμαστε.

Την τελευταία φορά που σε είδα να ανεβαίνεις τα σκαλιά τα σιχάθηκα όλα αυτά.

Σχεδόν όλα.

Ο θόρυβος μου αρέσει ακόμη.

Η κηροζίνη έτσι κι έτσι.